مستور

ماهواره تبليغ لوازم آرايش پخش مي کند. دختر، دستپاچه از خواب بلند مي شود. صورتش را در آب فرو مي برد. با عجله لباسهايش را مي پوشد و سوار اتوموبيلش مي شود. پشت چراغ قرمز که گير مي کند، از اتوموبيل پياده مي شود و قلمو را به دست مي گيرد. با حرکتي نرم، سايه آبي رنگي پشت چشمهاي خيره کننده اش مي افتد.

کودکی خردسال بود که پدرش از دنیا رفت. روزگار سختی را در آشوب های آن زمان با مادرش می گذراند. هوشیاری یکی از اتابکان فارس بود که با دادن خراج هنگفت، شیراز را از حمله ی مغولان در امان نگه داشت. ولی مثل اینکه آن روزها، قرار بر سختی ایرانیان بود. چون ریاکاری و جنگ های داخلی، به جای حمله ی مغولان، تمام شهر را پر کرده بود. اما او، مثل تمام ماندگاران تاریخ، در برابر سختی ها سینه سپر کرد و به جنگ حوادث رفت و خب، قطعا پیروز میدان شده که امروز نامش همچنان بر سر زبان هاست!

حارث با مشت به میز چوبی مقابلش کوبید و سیبی که روی میز بود چرخی خورد و به زمین افتاد. ولید که چشمش حرکت سیب را دنبال می کرد با صدای افتادن آن نگاهی به حارث کرد و سری در تایید حرفش تکان داد:

پسر ریش های مشکی بلندش را با شانه ای که نیمی از دانه هایش شکسته بود، مرتب کرد. دستی به موهای خاکستری اش کشید و با دلتنگی آه کشید. صورتش را نزدیک آینه برد و چینهای کنار چشمش را شمرد. یادش آمد وقتی برای سربازی به جبهه می رفت، چقدر موهای سرش مشکی تر بودند و صورتش چقدر باطراوت بود.

دوباره دعوايشان شده بود. زن داد مي زد و ظرفها را مي شکست. دختر اما گوشش به هياهو عادت داشت و از حرفش کوتاه نمي آمد. حرفش اعتراض بود. اعتراض به هرزگي هاي زنی که مادرش بود.

باران آنقدر شديد بود که آب جوي زده بود بالا. توله هاي يک سگ از ترس به هم چسبيده بودند و مي لرزيدند. ماده سگ با اضطراب خودش را به آب مي زد و يکي يکي توله ها را از آب مي گرفت. علامه از ديدن اين صحنه بي تاب شد و رو کرد به آدمهايي که داشتند اين صحنه را تماشا مي کردند که جلوي آب را ببندند تا توله ها غرق نشوند. کسي اعتنا نکرد.صداي علامه به اعتراض بلند شد، چند نفري به اجبار با يک چوب بزرگ مسير آب را منحرف کردند و توله ها جان سالم به در بردند.

عشق هست اما تمام زندگی عشق نیست!
کارو درآمد هست اما همه زندگی کارو پول نیست!
شعر هست اما تمام زندگی شعر نیست!

داخل حياط مسجد جمکران جمع شده ايم. دلم مي خواهد بروم  گوشه اي و با خودم خلوت کنم. نمي شود. با کاروان که همسفر شوي، همه کارها جمعي است. غذاخوردن، استراحت، خريد، زيارت، عبادت.

يکي از سربازها به افسر نگهبان خبر مي دهد که شخصي وارد مسجد پايگاه شده و خوابيده است. افسر نگهبان خود را به مسجد مي رساند ، بالاي سر عباس  مي ايستد و او را صدا مي زند. وقتي مي بيند  بيدار نمي شود ، با پا ضربه اي به پهلوي او مي زند و مي گويد :

پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:
در شب معراج، وقتی به آسمان رسیدم، ملكی را دیدم كه هزار دست داشت و در هر دستی هزار انگشت. آن ملك به كمك دستها و انگشتانش مشغول حساب كردن و شمارش بود؛ از جبرئیل كه مرا همراهی می كرد پرسیدم:

تیر اندازی بسیار ماهر بود. اسب سواری بی رقیب شناخته می شد و در کشاورزی و معماری هم صاحب نظر بود و گفته اند طراح اصلی مسجد حجت در قم بوده است.
خطاطی، نقاشی و طراحی را به خوبی بلد بود و در سرودن شعر هم طبعی لطیف داشت.

توی مترو ایستادم و منتظرم تا بلکه فرجی بشه و جایی باز بشه و بتونم بشینم. که بعد از یه ایستگاه زن بهم نگاه میکنه و میگه: دخترم بیا جای من بشین!یکه خوردم. خیلی زیاد. یه لحظه با خودم گفتم یعنی اینقدر حال و اوضاعم خرابه؟! که زن فهمید و گفت: می خوام ایستگاه پیاده بشم مادر!و من بی تفاوت به آدمهای اطرافم و از ترس اینکه نکنه یه سالمند بینشون باشه که بخوام جا رو بدم به اون می نشینم.

ابوحسین سعید پسر سهل بصری ملّاح می‌گوید:
روزی امام هادی (علیه السلام) به مجلس ولیمه ی یکی از فرزندان خلیفه عباسی دعوت شد. همراه امام وارد مجلس شدیم. حاضران با دیدن امام به احترامش سکوت کردند. ولی جوانی در این مجلس حضور داشت که احترام امام هادی را نگه نداشت و در مجلس به خنده و حرف‌های یاوه مشغول بود.