مستور

* حضرت غایب عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف دارای بالاترین علوم است؛ و اسم اعظم بیش‌از همه، در نزد خود آن حضرت است. با این‌همه، به هرکس که در خواب یا بیداری به حضورش مشرّف شده، فرموده است: برای من دعا کنید!

هوا خیلی سرد بود و منم بدجور سرماخورده بودم. تازه به این محل اومده بودیم و درست و حسابی جاهای مختلفش رو یاد نگرفته بودیم. خلاصه کلی گشتم تا یک دکتر داخلی پیدا کنم. وقتی رفتم داخل، با یک آقای 40، 50 ساله ی خوش تیپ و شیش تیغ روبه رو شدم. خیلی خوش اخلاق بود.

علامه بحرالعلوم عمامه اش را به سر بست. روزهاي داغ سامرا بود. عبا را بر دوشش انداخت و دستي به ريشش کشيد. از پنجره، گنبد زرد امامان عسکريين (ع) را مي ديد. زير لب استغفراللهي گفت و به آسمان نگاه کرد. نزديک اذان بود.

كم كم بسياري از همسايه ها داشتند به او مشكوك مي شدند. آن «شيعه ي هندي»، همسايه اي جديد بود و نزديك به شش ماه مي شد كه به كربلا آمده بود. او زادگاهش هندوستان را براي هميشه رها كرده بود تا بقيه ي عمرش را در كربلا در مجاورت مزار امام حسين (عليه السلام) و ياران باوفايش زندگي كند. ظاهرش نشان مي داد كه آدمي جليل القدر است كما اينكه مرحوم فاضل دربندي نيز در كتابش به نام «اسرار الشهادة» از آن شيعه ي هندي به عنوان يكي از بزرگان هند ياد كرده است.

پدرش غلامی رومی بود. سفیدچهره و قوی هیکل. وقتی او را برای فروش، به شهر حلب آوردند، مرد مؤمنی از قبیله ی بنی شیبان او را خرید. به او قرآن و اسلام را آموخت. در واقع او را با حقیقت دین آشنا کرد و بعد از آن، آزادش کرد. «اعین» که مردی حق پذیر بود، به کوفه رفت و تشکیل خانواده داد. خاندان اعین، از خاندانهای شیعه و ولایت پذیری شد که از عصر امام سجاد (علیه السلام) تا غیبت کبری، همراه اهل بیت (علیهم السلام) ماند. تمام پسران اعین، از فقیهان و محدثان زمان خود شدند ولی از میان آنها، «زراره» مشهورتر از بقیه شد؛ زرارة بن اعین، شاگرد امام باقر و امام صادق (علیهم السلام).

پیرمرد هیچ وقت خیابان چهارباغ را این طور ساکت و خلوت ندیده بود. سوز سرما تا عمق استخوان های آدم نفوذ می کرد.  
سنگینی برف، کمر درختان را خم کرده بود، نزدیک بود یکی از شاخه ها به چشم پیر مرد فرو برود. با خودش می گفت: سرمای امسال به درختا رحم نمی کنه چه برسه به آدما.

گرمای هوا به عمق آدمی نفوذ می کرد. انگار خورشید با زمین لج کرده بود و تمام گرمای خود را یک جا به آن داده بود.
هوای مکه وقت وقتش گرم بود، چه برسد به وسط تابستان. ریگ های بیابان، چنان داغ بودند که پای آدم با کفش هم تاول می زد.
اما آن هرم گرما، برای بچه ها حال و هوای خوشی را به همراه داشت.

ماه ذی الحجه فرا رسیده بود. مردم از شهر های دور و نزدیک به مکه آمده بودند. بخت با من یار بود و من هم مشرف شدم.
دیگر نمی توانستم فشارهای زندگی را تحمل کنم، دلم شده بود انباری ازغم و غصه. سرم  را بر دیوار خانه کعبه قرار داده بودم و پارچه خانه کعبه را در میان انگشتانم گرفته بودم و راز و نیاز می کردم. در حال و هوای خودم بودم که صدای مردی از آن جماعت مرا به خود آورد.

با خواهر و خواهر زاده ام دم مغازه کفش فروشی ایستاده بودیم و مدلها را دید می زدیم. خواهر زاده ام که 5 سال بیشتر نداشت هم کنارمان بود. بعد از کمی این پا و آن پا کردن حواسش به مغازه بغل که شکلات و شیرینی می فروخت جلب شد و خواست که برایش کمی شکلات بخریم. خواهرم شکلاتی از جیبش در آورد و از پوست جدا کرد و به دخترش داد و بعد هم پوست شکلات را زمین انداخت و دوباره گرم دید زدن مغازه شدیم که دیدیم زنی کنارمان ایستاد.

مرد قدم زنان به سمت حوض آبی وسط حیاط حرکت کرد. دم حوض که رسید، هر دو دستش را داخل آب فرو برد و شروع کرد به شستن آن ها. زیر لب با خودش چیزهایی زمزمه می کرد. قربةً الی اللهی گفت و با دست راستش، مشتی آب برداشت و روی صورتش پاشید. هر بار که دستش را در آب فرو می کرد، ماهی ها همه می آمدند برای دست بوسی.

اين چند روز، كه هرچقدر مي خوابم باز هم دلم نمي خواهد از جايم بلند شوم... اين روزها كه بارها به خودم نهيب مي زنم: بلند شو صداي اذان مي آيد و... باز هم ناي قامت بستن ندارم، چقدر به حرف تو مي رسم؛

کاخ سوت و کور بود. فقط کسانی حضور داشتند که از نظر هارون، دهنشان سفت و قرص بود. برای همین از اینکه موسی بن جعفر (علیه السلام) را برای مناظره به کاخ فراخوانده بود مضطرب نبود. چه در این جدال پیروز می شد، چه می باخت، کسی بویی از کل ماجرا نمی برد. هر چند هارون در اشتباه بود.

آن جا، روبروی قبله، تابوتی آرام و باصلابت خوابیده است و رفتنش توی دنیای پر دست اندازمان، رخنه ای دیگر باقی گذاشته.
این جا جماعتی منتظرند، تا بیایی و بر تابوت نماز بگذاری و امامتت را به همه اعلام کنی.
امام شده ای تا گردش خورشید فقط به دور خال لب های تو باشد.

شيخ حسن کاظميني دسته اي تسبيح را از جايش برداشت و مرتب کرد. نگاهي به دانه هاي تسبيح شاه مقصود انداخت و انعکاس سبز آن در چشمش افتاد. از روي شانه نگاهي به گنبد طلايي امام رضا (ع) انداخت و زير لب سلامي صميمانه داد. صداي پايي شنيد و با احترام به طرف مشتري برگشت.

امروز جمعه است... روز مولامان؛ آقای صاحب الزمان.
صدای دلنشین استاد فرهمند پیچیده تو اتاق:
بسم الله الرحمن الرحیم، سَلامٌ عَلَي آلِ يس، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا دَاعِيَ اللَّهِ وَ رَبَّانِيَّ آيَاتِهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بَابَ اللَّهِ وَ دَيَّانَ دِينِهِ
(سلام بر آل ياسين سلام بر تو اى دعوت كننده به خدا و عارف به آياتش، سلام بر تو اى واسطه خدا و سرپرست دين او)