مستور

جابر، با شتاب ریگ ها را زیرپا لگد می کرد و سمت بوی ناب عطر می دوید.

عطیه دستانش را گرفته بود و بی آنکه او را راهنمایی کند با او همقدم شده بود.
به چند قدمی قبر حبیبش رسیده بود که پاهایش سست شد و روی خاک های گرم کربلا افتاد. خاک ها را روی سر و صورتش می پاشید و با امامش درد دل می کرد.
بوی عطر آن قدر در وجودش رخنه کرده بود که یادش رفته بود، چشم هایش یارای دیدن معشوقش را  ندارند.

دختری را در نظر بیاورید که فقط 20 سال دارد و در غربت زندگی می کند. سه کودک شیرخوار خود را یکی پس از دیگری از دست داده است و از ناز و نعمت خانه ی پدری، به منزلی محقر و اجاره ای آمده و هیچ کس را برای هم صحبتی ندارد. همسرش از نماز صبح تا لحظه ی خواب مشغول مطالعه و کسب علم است و با درآمدی ناچیز چرخ زندگی را می چرخاند. اگر شما جای او بودید واکنشتان چه بود؟

زن قرآن را آرام بست و آن را بوسید، رحل را جمع کرد و از جایش بلند شد. لچکش را بر سرش انداخت و چادری دور کمرش بست.
امروز هم به عادت پنج شنبه ها هوس زیارت امامزاده ابراهیم در دلش افتاده بود.

روزى حضرت فاطمه زهراء سلام اللّه عليها نزد پدرش ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وارد شد.
وقتى رسول خدا چشمش بر چهره فاطمه افتاد، او را گريان و غمگين ديد، به همين جهت علّت را جويا شد؟

اذان ظهر را که گفتند، با اینکه سرُم داشت، بلند شد و نماز خواند. سلام نمازش را که داد، رفت سجده و شروع کرد با خدا حرف زدن: «خدایا گله دارم. من این همه سال جبهه بودم، چرا من را کشاندی اینجا، روی تخت بیمارستان؟ من از اینطور مردن متنفرم...» بعد نشست روی تخت و گفت: «یک جای کارم خراب بود. آن هم تو باعثش بودی. هر وقت خواستم بروم، آمدی جلوی چشمم و سد شدی.»

آ شیخ آخرین جمله اش را با گفتن والسلام تمام کرد و صدای صلوات حجره را پر کرد. خورشید داشت خودش را به وسط آسمان نزدیک تر می کرد و وقت نماز ظهر بود. سوالات طلبه ها که تمام شد، شیخ عبا را دورش پیچید و راه افتاد. طلبه هایی که چندین و چند سال پای درس شیخ انصاری بودند، خوب می دانستند که استاد برای نماز به حرم امیر المومنین(ع) می رود، از او اجازه خواستند و همراهش شدند.

خوشحال بود! عينك دودي به چشم زده بود و لابه لاي مردم شهر قدم برمي داشت.
چشم هايش را به هركجا كه دلش مي خواست مي دواند و خيالش راحت بود كه كسي متوجه چشم چراني اش نيست....

امّ البنین (سلام الله علیها) سرگردان کوچه ها شده بود. «بشیر» قرار بود خبری از کربلا برای او ببرد. سرش را به هر سوی بازار می چرخاند و به دنبال او می گشت. از زیر چادر، دستهایش را روی سینه گرفته بود و مشت کرده بود و بر سینه می فشرد. قلبش داشت قفسه را می شکافت و بیرون می زد.

به نظر خیلی مهم نیست کی، کجا و چطور به دنیا بیایی. مهم این است که چطور زندگی کنی و عاقبتت چه شود. مثل خیلیها که اولش راه را درست نمی روند، اما آخر کارشان را که ببینی، می فهمی عاقبت به خیری یعنی چه؟ البته این قاعده شامل حال هر کسی نمی شود. بالاخره باید چیزهایی داشته باشی که آخر کار، به خاطرشان قبولت کنند. بزرگی می گفت باید ایمان داشته باشی؛ نه اینکه عارف و سالک و مجتهد و ... باشی، یعنی پای آنچه می دانی بایستی. بعضیها خیلی می دانند، ولی پای نصفش هم نمی ایستند، ولی بعضیهای دیگر فقط ذره ای می دانند و پای همان ذره هم تا جانشان ایستادگی می کنند؛ مثل طیب حاج رضایی.

یکی از یاران امام حسن عسکری (علیه السلام) به نام ابوهاشم جعفری روایت می کند:
روزى در محضر مبارک حضرت ابومحمّد، امام حسن عسکرى (ع) نشسته بودم، که شخصى از اهالى یمن اجازه ورود خواست و حضرت اجازه ورود داد.
پس از لحظه اى، مردى زیبا اندام و بلند قد وارد شد و به امام (ع) سلام کرد و حضرت جواب او را داد و فرمود: بنشین.

مرد پلک هایش را به هم نزدیک کرد تا بهتر ببیند، گرد و خاک جلوی چشمانش را گرفته بود. درست می دید؛ سوار، سیدی بود با عمامه ی سبز و خالی زیبا در صورتش.
حاج علی محو چهره ی دلربای سید شده بود، که او جلو آمد، اهلاً و سهلاً گفت و حاج علی را در آغوش گرفت.

همسایه ها سر در گوش هم فرو برده بودند و هر کسی چیزی می گفت. کسی می گفت: «گریه و زاری هم حدی دارد!»
یکی دیگر می گفت: «مرگ برای همه است؛ این فاطمه با این زاری هایش چه چیز را می خواهد برگرداند؟»
همانطور که حرف می زدند، یکی ظرف خرمایی آورد تا دور هم بخورند. در همان حین صدای قدمهای آرام و فروتن علی (علیه السلام) به گوش رسید. همسایه ها با بی تفاوتی به رنجهای او، به طرفش نگاهی کردند و یکی گفت: «ای علی!»
امیر به سویشان برگشت....
 

اگر آقا -نعوذبالله- نیستند و حضور ندارند، پس چرا اینها اینقدر حرص و جوش میزنند که بیا!
اگر آقا هستند و حاضر و ناظرند که چرا جلوی چشم آقا این اداء و اطوار در می‌آرن؟ چرا شو اجرا می‌کنن؟ چرا حرمت نگه نمی‌دارن؟ چرا با لحن لاتی و چاله میدونی با آقا حرف می‌زنن؟

مرد بی حال در بستر افتاده بود و از درد به خودش می پیچید.
آقا جعفر نعلبند دودل مانده بود که چه کند. او در حالی که هوای حرم حسین(ع) بدجور در دلش جا خوش کرده بود، زائر حسین(ع) را رو به موت می دید و خودش را نزد خدا مسئول.

خورشید بار و بندلیش را جمع کرده بود و هوا داشت تاریک می شد.
از مرد سن و سالی گذشته بود و دیگر توان راه رفتن نداشت. به همسفرهایش گفت: شما بروید، من خودم را می رسانم.