عرض شود که چند وقت پيش، ما پس از پشت سر گذاشتن يک روز پر مشغله و سرو کله زدن با بقال و استاد و راننده و آشپز سلف و ميوه فروش، مانند آونگ از ميله اتوبوس آويزان شده بوديم و سعي مي کرديم بدون جيغ زدن و کولي بازي درآوردن پايمان را از لاي در اتوبوس بيرون بکشيم. خدا پدر راننده را بيامرزد مردانگي کرد و در را دوباره باز کرد وگرنه بايد تا پايان مسير در همان وضع باقي مي مانديم.

پايمان که خلاص شد، شقيقه مان را به ميله چسبانديم و چشمانمان را بستيم و سعي کرديم به ترافيکي که در آن گير افتاده بوديم فکر نکنيم. اما نشد چون 5 دقيقه بعد، عده اي از دوستان عمليات نُچ نُچ (عملياتي که طي آن افراد به طور رگباري و يک نفس نچ نچ مي کنند) را آغاز کردند.

از آنجاييکه ما اتوبوس سوار قهاري هستيم به خوبي مي دانستيم که وقتي نچ نچ ها شروع بشوند، غرغرها به دنبالشان مي آيند. اساساً غر زدن در اتوبوس و تاکسي آئين ويژه اي دارد. ابتدا در حد کلمه يا صوت است؛ کمي بعد کلمات به هم مي پيوندند و تبديل به عبارت مي شوند و نهايتا کار به سخنراني مي کشد. حالا اين سخنراني خودش مبحث جداگانه ايست!

در واقع سخنراني در خودرو(اعم از اتوبوس يا سواري) دشوارترين نوع سخنراني است. چون شما بايد به طور فشرده، ظرف 5 دقيقه درباره تمام معضلات سياسي، اجتماعي، فرهنگي، طبيعي، هنري و علمي صحبت کنيد. شما بايد درباره  وضعيت آب و هوا، آسفالت نامناسب خيابانها، جنس نامناسب کفشتان، عمل ناموفق بينيتان، تورم، فساد سياسي-اداري، سايز موشهاي شهر تهران، خطر انقراض ببر مازندران، خيانت شوهر سوسن خانوم، ناکارآمدي سوسک کشها، انقلابهاي رنگين، مبهم بودن وضعيت سرمربي تيم ملي، ناامني و ... صحبت کنيد.

سخنراني بايد طوري تنظيم شود که تمام اين موضوعات به شکلي سيستماتيک به هم مرتبط باشد.
به حمد خدا مردم ايران سخنرانان قهاري هستند و همواره از پس اين مهم بر مي آيند.

در اتوبوس ما هم چند تن از اين دوستان سخنران حضور داشتند که در ادامه عمليات نچ نچ فعاليتشان را آغاز کردند  و حين آن چند عدد فحش آبدار بالاي 16 سال نثار برخي افراد کردند که از پخش(!) آنها معذوريم.

در آن لحظه ما مانند ميت، خسته و مانند آدم کتک خورده، کوفته بوديم و مي خواستيم چند لحظه آرامش داشته باشيم. به همين دليل از ليدر سخنرانان محترم تقاضا کرديم که در آن وضعيت دراماتيک، ديگر بدبختيها و مشکلاتمان را  يادآوري نکنند.

الهي هيچ وقت بد نبينيد! همين که اين حرف از دهان بي صاحب مانده مان خارج شد، ليدر سخنرانان که هيبتي رستم گونه داشت، عنان اختيار از کف داد و پس گردنمان را گرفت و ما را مانند اعلاميه به شيشه اتوبوس چسباند و يک سري الفاظ نامربوط نثارمان کرد.

ما که صورتمان در اثر فشار شيشه به صورت ماهي شباهت پيدا کرده بود؛ سعي کرديم لبهاي غنچه شده مان را تکان بدهيم و بگوييم به خدا ما طرفدار حزب مخالف شما نيستيم! اما صدايمان به جايي نرسيد.

خلاصه چند نفر از مسافرها واسطه شدند و نجاتمان دادند. ما هم جانمان را برداشتيم و از اتوبوس پياده شديم. از آنجاييکه ما بايد درپايان هر ماجرايي راهکار ارائه بدهيم  و نمي توانيم مثل بچه آدم سکوت کنيم. پيشنهادهاي زير را مطرح مي کنيم:

اول: بهتر است چيدمان صندليهاي اتوبوس و تاکسي را عوض کنيم و صندليها را به صورت ميزگرد بچينيم. يا مثلا همه صندليها را به يک سمت بچينيم و در مقابل آن يک عدد سن، به همراه بلندگو ، پخش صوت و ... تعبيه کنيم تا کار سخنرانها آسان تر شود.

دوم: زين پس به جاي واژه غريب و نامانوس اتوبوس و تاکسي، از واژه "ميتينگ سيار" استفاده کنيم.

سوم: ورودافراد بي ذوق، سطحي نگر و بي خردي را که فقط براي رسيدن به مقصد از اتوبوس و تاکسي استفاده مي کنند را ممنوع کنيم.
والسلام

مخبر السلطنه

نظر	افزدون جدید جستجو

نوشتن نظر
نام:
Email:	do not notifynotify
Website:
عنوان
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.