جارو را آرام روی زمین کشید و برگها خش خش کنان به گوشه ای دویدند.
دستانش دیگر توان نداشت. دو روزی می شد که چیزی نخورده بود جز آب. چشمانش با کرختی روی هم می افتادند و اما باز هم برگها را جارو می زد. یادش آمد که چقدر امیدوار شده بود زمانی که که به عنوان پیرترین رفتگر شهر سراغش آمدند و او تمام درد و دلهایش را به خبرنگار گفته بود و به خاطر دویست هزار تومان حقوقش خدا را شکر کرده بود. دویست هزار تومانی که این ماه به خاطر خرج دواهایش زودتر از همیشه تمام شده بود.
گوشه پارک تکه ای ساندویچ افتاده بود. تا خواست به سمتش برود، گنجشکی را دید که دارد از گوشه آن می خود و دلش نیامد روزی پرنده را از او بگیرد.
روی صندلی نشست و جارو کم کم از دستانش سر خورد. زیر لب آیه سوره کهف را خواند که برای نماز صبح خواب نماند.

***

خبر صبح خبرگزاری ها این بود: بدن نیمه جان پیرترین رفتگر، به خاطر ضعف ناشی از گرسنگی در پارک شهر زیبا پیدا شد.

مریم محبی

نظر	افزدون جدید جستجو

نوشتن نظر
نام:
Email:	do not notifynotify
Website:
عنوان
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.