• Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default color

ذره‌بين

ادامه مطلب...
 

داستان

ادامه مطلب...
 

معرفي كتاب

ادامه مطلب...
 
برگ نخست arrow گفت‌و‌گو arrow هر دوره؛ تنها یک فرمانده
هر دوره؛ تنها یک فرمانده چاپ ارسال به دوست
امتیاز: / 0
بدعالی 
21 خرداد 1392 ساعت 20:03
شاید تصور اینکه در بعضی از دوره های زمانی اسلام چند امام همزمان زندگی می کردند جالب باشد. آن هم برای مایی که از فیض دیدار یک امام معصوم هم محروم مانده ایم. اما شاید سوالی هم پیش بیایدو آن اینکه چطور ممکن است چند حجت خدا با هم بر روی زمین زندگی کنند؟ آنوقت به نظرتان چه کسی از دیگری اطاعت خواهد کرد؟

برای پاسخ به این سوال و سوالهای دیگر خدمت خانم مریم مدرسی کارشناس ارشد علوم، قرآن حدیث رفتیم، پس با ما همراه باشید.

مستور: سلام. اعیادتان مبارک. در تاریخ اسلام، بارها و بارها اتفاق افتاده که چند نفر از چهارده معصوم (علیهم السلام)، هم عصر همدیگر بودند. مثلاً در زمان امام حسن مجتبی (ع)، هم امام حسین (ع) در قید حیات هستند، هم امام سجاد (ع) و هم امام محمد باقر (ع). آیا ممکن است بیش از یک ولی در هر زمانی وجود داشته باشد؟
مدرّسی: من هم عید رو به همگی عزیزان تبریک می گویم. در جواب به این می توان گفت در هر زمان، تنها یک ولی و یا به اصطلاح امام در جامعه وجود داشت و دیگر معصومان، مطیع و فرمانبر آنان بودند. البته می شود در هر زمان بیش از یک حجت، نشانه و راهنما به سوی خداوند باشد ولی نمی شود که هم زمان همه ی آنها ولیّ مردم باشند و فقط یک نفر رهبر دیگران است. پیش از تاریخ معصومین (ع)، چنین ماجرایی را در زمان حضرت ابراهیم (ع) و حضرت لوط (ع) نیز می بینیم. این دو پیامبر بزرگوار، هم عصر یکدیگر بودند امّا حضرت ابراهیم (ع) ولیّ آن زمان بود. بنابراین در قرآن به این ماجرا اشاره شده است که ملائکه ای که برای عذاب قوم لوط آمده بودند، در خانه ی حضرت ابراهیم (ع)، ایشان را از ماجرا آگاه می کنند.
در تاریخ معصومان نیز، همانطور که خودتان مثال زدید، در بسیاری از مواقع، چند معصوم (از میان چهارده معصوم (ع)) هم عصر بودند. در این مواقع، همه از یک نفر پیروی می کردند که به دستور خداوند، ولیّ زمان بود. در این زمانها، شما می بینید که فعالیت جدای از امام عصر، از معصومان سر نمی زد.

مستور: می توانید برای این حرفتان مثال بزنید؟ یعنی چه که می گویید معصومین فعالیت جداگانه ای نداشتند؟
مدرّسی: در زمان امامت حضرت امیرالمؤمنین علی (ع)، امام حسن و امام حسین (ع)، هر دو همراه با ایشان و پشت سر ایشان حرکت می کردند. حالا از امام حسین (ع) که نزدیک میلادشان هست، می گویم؛ ایشان در زمان امامت پدر و برادرشان، در هیچ محفلی سخنرانی نکردند مگر به دستور آنان. امام حسین (ع)، به تصریح روایات، برترین شیعیان بود. چرا که درست جایی قدم می گذاشت که امامش گذاشته بود. شما نگاه کنید: در تاریخ امام حسین (ع) را می بینیم که در جنگهای بین حضرت علی (ع) و ستمکاران شرکت می کردند، پس از آن یکی از مقیدترین انسانها به صلح امام حسن (ع)، امام حسین (ع) بودند. تا جایی که تا پایان زندگی ننگین معاویه (علیه اللعنه) به صلحی که برادر و امامش، منعقد کرده بود، پایبند باقی ماند. امّا وقتی یزید بر سر کار آمد، اوضاع دگرگون شد و امام حسین (ع)، تصمیم تازه ای اتخاذ کردند.

مستور: آیا در این عملکرد معصومان، درسی برای ما بندگان غیر معصوم هست؟
مدرّسی: صد در صد! برترین شاگرد اهل بیت (ع)، حضرت عباس بن علی (ع)نیز این موضوع را دنبال کردند. البته اینکه حضرت عباس (ع)، مرزهای عصمت را درنوردیده بودند و مقام و جایگاهی ویژه نزد امامان داشتند که مسلم است امّا آنچه رمز جاودانگی این امامزاده ی شریف شده است، اطاعت از امام عصرش است. این اطاعت نه فقط در زندگی ایشان جاری بود، بلکه برترین شیعیان اهل بیت (ع)، مثل سلمان و ابوذر و عمار نیز برترین فرمانبران بودند. این عمل معصومان، به ما نشان داد، هر چقدر هم عالم و فرزانه و متقی باشیم، تنها یک امام داریم؛ یک فرمانده! امّا چیزی که ما را از آنها دور و دورتر می کند، همین است: ما فرمانبر فرمانده ی زمان مان نیستیم و آنها برترین فرمانبران بودند. به همین دلیل، نقشه هایی که ما می کشیم رو به تفرقه و پراکندگی می رود و مبارزات امامان و شیعیان واقعی آنها، همواره با پیروزی همراه بود. اتحاد با امام زمان (ع)، بهترین عامل پیروزی است.

درسی که می گیریم شاید در یک جمله این باشد: «فرمانبر امام عصرت باش، حتی اگر معصوم هستی!»

مستور: ما در آستانه ی ولادت سه امامزاده ی عزیز هستیم: امام حسین(ع)، امام سجاد (ع) و حضرت عباس (ع). آیا می توانید از فرمانبری آنها در زندگیشان نمونه ای مثال بزنید؟
مدرّسی: در زمان امام حسن (ع)، در زمان صلح با معاویه، چند نفر از شیعیان به همراه حسنین (ع) در کاخ معاویه و در انتظار مهر کردن صلح بودند. وقتی که امام حسن (ع)، صلح را امضا کردند، امام حسین (ع)، بدون چون و چرا، پس از ایشان، صلحنامه را امضا کردند. در این هنگام، یکی از شیعیان امام حسن (ع)، با تردید به امام حسین (ع) نگاه کرد. امام به او فرمودند: «ای قیس! او (یعنی امام حسن (ع))امام من است!» این جمله ی امام، نشان می دهد که تا وقتی امام حسن (ع)، زنده است نباید از امام حسین (ع) کسب تکلیف کنند.

درباره ی حضرت زین العابدین علی بن حسین (ع)، ما چنین فرمانبرداری را در واقعه ی کربلا شاهد هستیم. زمانی که ایشان، با حال بیماری که داشتند، بر شمشیر تکیه زدند و خواستند که در کربلا و در کنار دیگر یاران امام بجنگند. امّا تنها یک جمله از امام حسین (ع)، باعث شد که صرف نظر کنند. امام حسین (ع)، به ایشان فرمودند: «پسرم! فقط بدان تنها محرم این حرم من و تو هستیم.» و با این جمله و وصایی که قبل از این به ایشان کرده بودند، نشان دادند که امام پس از ایشان، علی بن حسین (ع) است و ایشان باید زنده بمانند و جهان را رهبری کنند.

درباره ی حضرت عباس (ع) که نمونه ی فرمانبری بسیار است. ایشان در دامن زنی تربیت یافتند که آسمان و زمین را فدایی امام حسین (ع) می دانست. کسی که ادب اطاعت از معصومان و فرزندان فاطمه (س)را از همان کودکی به ایشان آموخته بود. در کربلا، ما تنها چیزی که از حضرت عباس بن علی (ع) می بینیم، فرمانبری از امام حسین (ع) است. چه آنجا که تنها و تنها به امر امام، وارد میدان نشدند و چه آنجا که به امر امام به سمت علقمه رفتند. حتی همان موقع که مشک را با لب تشنه، پر آب می کردند و نخواستند حتی در سیراب شدن نیز لحظه ای از امام خود پیشی بگیرند. حضرت عباس (ع)، نمونه ای از اطاعت و ادب ورزی به امام عصر (ع) هستند.
 
 
 
نظر
افزدون جدیدجستجو
نوشتن نظر
نام:
Website:
عنوان
:angry::0:confused::cheer:B):evil::silly::dry::lol::kiss::D:pinch:
:(:shock::X:side::):P:unsure::woohoo::huh::whistle:;):s
:!::?::idea::arrow:
Security Image
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.

 
< بعد   قبل >

 

مستور

آخرین نظرات

فروشگاه اینترنتی

 

همسايه‌ها


  



سبز آبی

زندگی زناشویی شترمرغی
 شتر مرغ در ۲ – ۴ سالگی از نظر جنسی به بلوغ می رسد . تولید مثل در شتر مرغ ها وابسته به نور است و با افزایش طول روز فصل تولید مثل آغاز می شود. اندازه ی بیضه های شتر مرغ در طول فصل تولید مثل ممکن است تا ۴ برابر افزایش یابد . پرنده های نر در خارج از فصل تولید مثل اسپرم تولید نمی کنند و تولید اسپرم که تحت کنترل هورمون FSH می باشد در این فصل اتفاق می افتد .
ادامه مطلب...