مستور

چشم، پر از التهاب حادثه هاست.
گام رفتن، شهادت می دهد به عجز.
تنهاییِ حنجره ی سکوت، گوش می خراشد،
زمین، بی انگیزه از بر آمدن،

شعبان که به نیمه برسد پانزدهمین نامه ی من هم بدرقه ی کویت می شود.
بگذار برایت از شور و نشاط این شب ها بگویم.
از این چراغ بندی ها و کاغذ رنگی هایی که کوچه های خاکستری شهرمان را به یمن وجودت رنگارنگ کرده است.

«سرور من!
غیبت تو خواب از دیدگانم ربوده، خاطرم را پریشان ساخته، آرامش دل را از من سلب نموده است.
سرور من!

بفهمی نفهمی روزهای غیبت از همان روزها شروع شد.
همان روزها که دوست می آمد و خیره می شد به خانه ی محبوب و راهی برای سلام کردن هم نداشت.
همان روزها که امام چشم در چشم پیروانش می شد و سرش را می انداخت پائین و اشاره می کرد که «آشنایی نده!»

بغض چنگ انداخته است به یکشنبه ام، به کلماتم. مثل جمعه ها شده ام. وسط این همه شنبه ی بق کرده یاد جمعه ی زلفانت افتادم و دلم چون نمکدانی پر از ستاره آرام آرام می پاشد روی زخم عصرهای به غروب نشسته ام.

به پاى سروها، زنجیر تا کى؟
به دخمه، ضجه دلگیر تا کى؟

لبت حدیث کسا را به اشتباه انداخت
نگاهت آینه ها را به اشتباه انداخت

دست تو باز می کند پنجره های بسته را

هم تو سلام می کنی رهگذران خسته را

اشک می آورم با لبخند
می گدازم و خاموش می شوم
بی تابِ بی تاب،
بارانی و گرم.

نفس

خدای عزیز!
وقتی بلایی نازل می کنی با خودم فکر می کنم:
«این امتحان خداست، داره علاقه ام رو می سنجه»
و گاهی هم می گم:
«نه! عذابشه!»

شنبه ها گل می فروشم.

پلک صبوری می‌گشایی
و چشم حماسه‌ها
روشن می‌شود
کدام سرانگشت پنهانی
زخمه به تار صوتی تو می‌زند
که آهنگ خشم صبورت

اگر تکیه گاه محکم پدر نبود،
لالایی مادر چنین عاشقانه نمی شد...

خلیفه نیستی
سلطان هم
فقط امام اول مظلومانی
و جای پنج سال
می‌شد که پنجاه سال حاکم باشی