نفسنفس...
مانند سر بیرون آوردن از آب بود پس از یک ساعتها بی هوایی
سینه،
به هوا چنگ می کشید،
نفس
نفس
نفس.
سر تکان داد؛
شاد بود، نه.
غمین، نه
گرم، نه،
سرد، نه!
همه بود و هیچ نبود!
عاشق بود.
آسمان را دید.
کوه را،
دامنه را
و کوهپایه و دشت را...
مردم را.
با سر دوید.
آسمان آبی تر نبود؟
دشت وسیع تر؟
مردم دست یافتنی تر،
خدا نزدیک تر؟
پا، فرصت رفتن نمی یافت.
جا می ماند از دلی که پر می کشید،
آتش می زد،
خاکستر می گذاشت...
انسانی... نه،
ققنوسی در حال پر کشیدن بود.
پرنده ای بال به شانه اش سایید، چیزی گفت؛
موری سر بلند کرد و چیزی سرود،
خورشید نور تاباند و
سنگها به فریاد در آمدند و...
یک لحظه خود را میان موجی از فریاد شادباش، ایستاده دید!
میان موجی از صدا،
نوا
ترانه. (1)
نایستاد.
دیر می شد.
دوید.
چشم بسته راه خانه را یافت،
و خانه را،
و صاحب خانه را.
فریاد زد:
«آمدم!
از سوی یک دانه خدا
برای بردنتان
بیداری
زندگی»
گویی فریاد نجات، قرنها در سکوت حنجره اش مانده بود...
نخستین زندگی را نجات داد... (2)
باید می رفت،
دیر می شد...
پی نوشت:
1.هنگامی که رسول گرامی اسلام حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) از کوه حرا پایین می آمد سنگها و پرندگان و موجوداتی که در مسیر آن حضرت بودند نبوت ایشان را تبریک گفته و به رسالت آن حضرت شهادت می دادند.
2.نخستین زن مسلمان حضرت خدیجه (س) و نخستین مرد مسلمان امیرالمومنین (ع) بودند و اکثر علما معتقدند که حضرت علی (ع) نخستین ایمان آوردنده به اسلام بودند. چرا که همراه پیامبر به غار حرا رفته بودند (برای بردن آب و غذا) و شاهد وحی نیز بودند. (فروغ ابدیت، جعفر سبحانی) اما برخی نیز معتقدند که حضرت خدیجه (س) نخستین ایمان آورنده بودند.
پ.میعاد
| نظر |
|
Powered by !JoomlaComment 3.12