«سرور من!غیبت تو خواب از دیدگانم ربوده، خاطرم را پریشان ساخته، آرامش دل را از من سلب نموده است.
سرور من!
غیبت تو، مصیبتی جانکاه بر سراسر هستی ام فرو ریخته که هرگز تسلی نمی یابم.
از دست دادن یاران، یکی بعد از دیگری اجتماعات را در هم می ریزد.
بلاها و سختیها، رنجها و اندوه ها، آنچنان در هم سنگینی می کنند که دیگر اشک دیده و فریادهای سینه ام را احساس نمی کنم.
که هر چه بر اشک دیده و فریاد سینه ام می نگرم، مصیبت شدیدتر و جانکاه تری در نظرم مجسم می گردد که از مصائب قبلی دشوارتر و شکننده تر است...»
امام صادق (ع)
شیخ طوسی، کتاب الغیبة، مؤسسة المعارف الاسلامیة، ص 167 .
از دست دادن یاران، یکی بعد از دیگری اجتماعات را در هم می ریزد.
بلاها و سختیها، رنجها و اندوه ها، آنچنان در هم سنگینی می کنند که دیگر اشک دیده و فریادهای سینه ام را احساس نمی کنم.
که هر چه بر اشک دیده و فریاد سینه ام می نگرم، مصیبت شدیدتر و جانکاه تری در نظرم مجسم می گردد که از مصائب قبلی دشوارتر و شکننده تر است...»
امام صادق (ع)
شیخ طوسی، کتاب الغیبة، مؤسسة المعارف الاسلامیة، ص 167 .
| نظر |
|
Powered by !JoomlaComment 3.12